Türkiye İtalya Mektup Hattı

Hep dünya turu hikayeleri olacak değil ya, bugün de 2006 yılında tek başına çıktığım İnterrail macerasından bir hikaye anlatacağım.

Sene 1997, liseye başladığım yıl. O zamanlar okuduğum süper lisede İngilizcemiz gelişsin diye Finlandiya gençlik servisi aracılığı ile mektup arkadaşı bulunurdu. Benim de şansıma İtalya’nın Vicenza şehrinden benim yaşımda Glenda adında bir kız denk geldi. 1997 yılında başlayan mektup arkadaşlığımız 2007 yılına kadar bilfiil sürdü. Bazen her ay bazen 3 ayda bir yazardık birbirimize ama 10 yıl boyunca hiç aksatmadık. İstanbul’da ne kadar hediyelik süs eşyası buldumsa gönderdim yıllarca. O da bana tabi. Bu arada ben liseyi bitirdim, üniversiteyi kazandım. Baktım kızın İngilizcesi pek ilerlemiyor, tarih bölümünde okumama rağmen, İtalyanca öğrenmeye başladım ki sırf bana daha rahat yazsın kendi dilinde diye.

2007 yılında Interraile çıktığımda aklımda hep onları gidip görmek vardı. O zamanlar tabi facebook, whats app gibi hızlı iletişim araçları yok. En hızlı telefon mesajıyla haberleşiyoruz ama yurtdışinda mesaj bile göndermek pahalı oldugundan her şey kısıtlı. Fransa’dayken Italya trenine binmeden önce mesaj attım. Ben Italya’ya geliyorum buluşalım diye. Çok sevindi.

Bu nedenle Italya’da ilk gittiğim şehir Vicenza oldu. Iner inmez bir hostele yerleştim, Glenda’ya da bir mesaj daha attım ” Ben geldim, bilmem ne kafedeyim” diye. Üzerimde olan kıyafetlerin rengini filan da yazdım ki görünce hemen tanısın beni. Gün içinde Glenda çalıştığı için beni annesi ve ablası beklediğim kafeden almaya geldiler. Önce bana biraz etrafı gezdirdiler. Sonra evlerine gittik hep birlikte. Gidince ne öğreneyim aslında o mektupları bana Glenda değil ablası Giada yazıyormuş. Çünkü Glenda’nın İngilizcesi mektup yazmaya yeterli değilmiş. Küçük bir şaşkınlığın ardından başladık aile ile sohbete. Bu arada evdeki ortam inanılmaz. Dışarıdan çeşit çeşit pizza söylemeler, ben konuşunca Glenda’nın bütün aile üyelerini susturması, bana odalarını, o zamana kadar yazdığım mektupları göstermeler filan…

16831058_746186418878454_6043614688342188679_n

Neyse sayılı saatler çabuk geçti ve saat geç olduğu için beni hostele geri bıraktılar. Çektiğim bu tek fotoğraf da bana o günden hatıra kaldı..

(Bu arada yollarda o kadar yanmışım ki arkamdaki dolapla rengim aynı resmen😎 ) Yanımdakiler sırayla; Glenda, ablası Giada, baba Ivano, anne Maria. Bundan 11 sene önce daha 22 yaşındayken, tek başıma çıktığım interrailden bana kalan en güzel fotoğraflardan biridir bu.

Sonrası mı? Sonra facebook çıktı mertlik bozuldu. Mektuplar yerini facebook mesajlarına bıraktı işte…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s